Het verhaal van Amber

Amber werd gedwongen tot seks door een vriend van een vriend. Na het uitgaan nodigde hij zichzelf bij haar thuis uit door te zeggen dat hij een oogje had op haar zusje. Amber zei nee, maar verstijfde en deed verder niks om hem te stoppen. Ze twijfelde aan zichzelf, want was het dan wel tegen haar wil? Amber zocht hulp bij haar psycholoog.

Het verhaal van Amber

Ik dans heel graag. 
In een club of gewoon thuis.
Ik dans eigenlijk altijd. 
Daar heeft hij niets aan veranderd.
Een kennis liep na het uitgaan met me mee naar huis.
Bij mij thuis dwong hij me tot seks.
Ik zei duidelijk nee, maar hij ging gewoon verder.
En mijn lichaam bevroor.
Ik schaamde me achteraf kapot.
Ik twijfelde.
Had ik eerder iets aan hem moeten merken?
Was het een verkrachting?
Ik stopte het weg en besloot er met niemand over te praten.
Maar daardoor veranderde ik in een dood vogeltje.
Ik kon op een gegeven moment niet meer eten.
Ik kreeg ook paniekaanvallen.
Daarom heb ik psychische hulp gezocht.
Nu weet ik dat het normaal is om te bevriezen...
...dat het een overlevingstactiek is.
Ook weet ik nu dat wat er gebeurd is, niet mijn schuld is
Als ik eerder hulp had gezocht...
...dan had mijn leven niet zo lang overhoop gelegen.
Voelt een seksuele ervaring niet okÈ?
Je kunt er direct iets mee.
Dit is waargebeurd. Om privacyredenen is dit niet de werkelijke persoon en naam. 

“Ik gunde mijn zusje een leuke man, dus als ik kon helpen om haar te koppelen, deed ik dat graag. Omdat alle cafés al dicht waren, praatte ik na het uitgaan wat na met Robert in mijn appartement. Ik was nuchter, hij niet. Toen ik hem meer vertelde over mijn zusje, probeerde hij mij te zoenen. Ik moest even omschakelen. Het ging toch niet om mij? Ik zei dat ik niet wilde dat hij me zoende. Zijn houding sloeg ineens om. Zijn toon werd agressief. Ik werd bang van hem. Hij betastte me en dwong me seksuele handelingen bij hem te verrichten."

“Ik bevroor en wachtte totdat het voorbij was: mijn lichaam ging in de overlevingsmodus, terwijl hij mij meerdere malen dwong tot seks.”

“Toen realiseerde ik me dat ik in de val was gelokt. Het ging helemaal niet om mijn zusje, hij wilde seks met mij. Ik durfde geen geweld te gebruiken. Robert was zo groot en sterk, dat zou ik nooit winnen. Ik bleef daarom zeggen dat ik het niet wilde. Maar daar luisterde hij niet naar. Ik bevroor en wachtte totdat het voorbij was: mijn lichaam ging in de overlevingsmodus, terwijl hij mij meerdere malen dwong tot seks.

’s Avonds ging ik naar een reünie van mijn school alsof er niets aan de hand was, maar ik voelde me vies. In mijn hoofd spookten duizenden vragen rond. Had ik dit zó verkeerd ingeschat? Had ik al eerder iets moeten merken aan zijn gedrag? Ik schaamde me, alsof ik in een heel slechte film was beland.”

Het hulpproces van Amber

“Maandag vroeg een vriend hoe mijn weekend was geweest. Ik weet nog dat ik antwoordde: ‘Nou niet zo leuk, een vent deed vervelend.’ Hoe verhullend deze opmerking ook was, het was voor hem voldoende om te weten dat er iets was gebeurd wat niet klopte. Hij vroeg door en vond dat ik aangifte moest doen, maar dat wilde ik niet. Ik schaamde me, niemand anders mocht dit ooit te weten komen. Ik twijfelde aan mezelf. Want was het wel seks tegen mijn wil? Ik had Robert zelf binnengelaten, hij gebruikte geen geweld, ik had niks gedaan om het te stoppen. Ik had alleen maar ‘nee’ gezegd. Ik stopte het weg. Ik vond dat ik mijn tijd en aandacht beter aan andere dingen kon besteden. 

Wat heb ik een spijt van die keuze. Ik werd een dood vogeltje. Ik at het liefst vloeibaar voedsel. Als ik vast voedsel at, had ik het gevoel dat ik stikte. Ook kreeg ik paniekaanvallen. Ik ging in behandeling voor mijn eetstoornis en angststoornissen, zonder mijn behandelaren te vertellen over mijn nare seksuele ervaring. Dat durfde ik niet en het paste niet in mijn leven. 

Ik viel veel af. Als ik liep, verloor ik mijn evenwicht. Mijn fysiotherapeut en ergotherapeut trokken aan de bel. Er moest meer aan de hand zijn met mij. Deze keer durfde ik mijn psycholoog wél alles te vertellen. Ik wíst dat ik deze strijd nooit zou kunnen winnen als ik niet eerlijk was over wat er was gebeurd. 

Door mijn therapie zie ik nu in dat ik wel degelijk seks tegen mijn wil heb gehad. Verlammen, verstijven, meewerken; ik leerde dat het net als vechten en gillen allemaal overlevingstechnieken zijn. Ik had dus wél goed gehandeld. Door die ene nacht met Robert kamp ik nu met een posttraumatische stressstoornis en een eetstoornis. Mijn therapie duurt nog voort en dat helpt mij. Ik blijf volhouden. Door erover te praten heb ik weer hoop gekregen; de hoop dat ik dit ga winnen. Had ik maar eerder hulp gezocht. Dan had mijn leven niet zo lang overhoop gelegen.”

Disclaimer: Dit verhaal is waargebeurd. Om privacyredenen zijn de namen en foto’s niet van de werkelijke persoon.

Tips van een psycholoog, arts of de politie

Lees meer tips van professionals over wat jou kan helpen.